En eerlijk is eerlijk: op dat soort momenten weet je het weer wat is het leven toch prachtig. Maar ja, de lente zou de lente niet zijn zonder een beetje drama. Nog geen week later stonden we rillend in de wind, hagel tegen de ramen en temperaturen die ons subtiel herinnerden: de winter is nog niet helemaal weg.

En toch... het doet niets af aan dat fijne gevoel. Misschien maakt het het juist mooier.
Want de lente leeft. Ze probeert, struikelt even en herpakt zich precies zoals wij. En misschien is dat wel de kracht ervan: schoonheid zit niet in perfectie, maar in beweging. In het besef dat een mindere dag niets afdoet aan het geheel.

Met Pasen in zicht kijken we hoopvol vooruit. We duimen voor zon, spreken het hardop uit en doen alsof het helpt. En soms... lijkt het nog te werken ook. Ondertussen zetten we de klok een uur vooruit. Vooruit een klein woord, maar groots in gevoel. Meer licht, meer lucht, meer leven.

Misschien is dat wel het ezelsbruggetje van de lente: vooruit betekent niet dat alles meteen beter is, maar dat je blijft geloven dat het komt. Dus laat de lente maar rommelen. Tussen zon en hagel door laat ze ons iets belangrijks zien: het leven is al mooi juist omdat het niet perfect is.

En de zon? Die komt altijd weer terug.