Via een oud-collega uit het volwassenonderwijs kwam Nitrauw in deze rol terecht. “Zo simpel is het begonnen,” vertelt ze. Wat haar meteen aansprak, was de combinatie van vrijheid en betekenisvol werk. “Je kunt echt iets betekenen voor mensen die hun basisvaardigheden willen verbeteren.”

Als taalpuntcoördinator - vaak ook taalpuntdocent genoemd - was Nitrauw de schakel tussen inwoners en vrijwilligers. Ze voerde gesprekken, keek waar iemand moeite mee had en zocht daar hulp bij.

Dat kon van alles zijn: beter leren spreken, hulp bij schrijven of omgaan met digitale middelen. Daarna werden deelnemers gekoppeld aan een vrijwilliger, met wie ze samen aan de slag gingen.

“Het is geen lesgeven zoals op school,” legt ze uit. “Vrijwilligers begeleiden en ondersteunen.”

Een veelvoorkomend misverstand is dat het Taalpunt er vooral is voor nieuwkomers. “Meer dan de helft van de mensen die we helpen, is Nederlander,” zegt Nitrauw.

Het gaat bijvoorbeeld om mensen die moeite hebben met lezen, schrijven of digitale vaardigheden. Toch stappen zij niet altijd makkelijk naar binnen.

Wat het werk bijzonder maakt, zit volgens Nitrauw in kleine veranderingen. “Je merkt dat mensen zekerder worden. Ze durven meer contact te maken.”

Soms is één gesprek al genoeg, soms duurt het langer. Zo hielp ze een vrouw die voor haar werk moest leren verslagleggen, en een man die na een hersenbloeding opnieuw wilde leren lezen.

“Het mooie is dat mensen zelf bepalen wanneer het genoeg is. Als iemand zegt: dit is voldoende, dan is dat zo.”

Ook vrijwilligers halen veel uit het werk. “Ze zeggen vaak dat ze het fijn vinden om iets voor iemand te kunnen betekenen.”

Na bijna tien jaar stopt Nitrauw, omdat ze met pensioen gaat. “Ik had nog wel even door willen gaan,” zegt ze, “maar ik ben er ook helemaal tevreden mee.”

De opvolging is geregeld. Haar rol wordt overgenomen door Lytsa Post, die eerder als taalvrijwilliger werkte en inmiddels is ingewerkt

Nitrauw laat een netwerk achter van ongeveer veertig vrijwilligers en zo’n vijftig deelnemers. Ze hoopt dat het Taalpunt blijft groeien en dat meer inwoners de weg weten te vinden.

“Ik hoop vooral dat mensen over die drempel stappen. Want die hulp is er en die kan echt verschil maken.”

Wat ze het meest gaat missen? “Het contact met de mensen. Dat je iemand echt verder kunt helpen. Dat is gewoon prachtig.”