Chantal zamelt met armbanden tienduizenden euro's in voor kankeronderzoek

Met haar handgemaakte armbanden zamelt Chantal geld in voor kankeronderzoek. Wat begon als een klein initiatief groeide uit tot een landelijke actie waarmee ze inmiddels tienduizenden euro's heeft opgehaald. Achter die armbanden schuilt een verhaal dat begon met één telefoontje.

Toen Chantal 29 jaar was, ontdekte ze een knobbel in haar borst. Onderzoek wees volgens de artsen uit dat het geen borstkanker was.  

Achteraf bleek dat niet alle noodzakelijke onderzoeken waren uitgevoerd. Drie jaar later ontstond een zwelling in haar mond. Via de tandarts kwam ze uiteindelijk bij de kaakchirurg terecht. “Ik maakte me nog steeds geen zorgen. Ik ging alleen voor extra controle naar de kaakchirurg”, zegt Chantal.

De chirurg maakte röntgenfoto's en voor de zekerheid werd er een biopt afgenomen. De artsen gaven aan dat de kans op kanker heel erg klein was. 

Maar al heel snel ging de telefoon: "Zit je?" vroeg de arts. Chantal antwoordde adrem: “Nee, ik sta, maar zeg het maar, het maakt toch niets uit.” De mededeling was dat ze osteosarcoom had, een agressieve vorm van kanker in het bot.  

Later onderzoek wees uit dat ze het Li-Fraumeni-syndroom heeft. Zoals Chantal het zelf omschrijft: “Dit gen, ontwikkelt zelf kanker.” Haar eerste reactie was veelzeggend, nog zonder emotie: "Heb ik dan ook borstkanker? Want daar zit al jaren een knobbel."

Vanaf dat moment volgden onderzoeken, zware operaties, een gedeeltelijke verwijdering van haar onderkaak, een borstoperatie en een van de zwaarste chemobehandelingen die er bestaat. “Mijn allereerste operatie ooit en het was meteen raak!”, lacht Chantal.  

De chemo-behandeling was zo ingrijpend dat ze zelfs slaapmedicatie kreeg. Eenmaal thuis kreeg ze het advies heel rustig aan te doen. “Dat vind ik lastig.  Toen ik thuis was na de borstoperatie, stond ik binnen twee dagen ramen te lappen. Van stilzitten word ik niet beter.”

Stilzitten past niet bij Chantal. Dat was al snel duidelijk. Voor haar ziekte werkte ze als zelfstandig ondernemer en verkocht ze sieraden op markten. Vanuit die ondernemersgeest maakte ze vijftig eenvoudige armbandjes voor het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis.

Strijdvaardig vertelt Chantal: “Daar doen ze onderzoek naar het gen wat ik heb. Dat leek me een mooi doel.” Nog altijd vol ongeloof vervolgt ze: “Ik zette dat op Facebook en de pagina ontplofte meteen. Voordat ik het wist zat ik met mijn ouders en zussen aan tafel te rijgen en bestellingen in te pakken.” Dankzij die onverwachte stroom aan bestellingen kon Chantal al snel een mooie donatie overmaken aan het AVL.

Chantal besloot al snel dat de opbrengst van de armbanden niet alleen naar het Antoni van Leeuwenhoek gaat, maar ook naar het UMC Utrecht. In overleg met haar bepalen de artsen waar de donaties het meeste verschil kunnen maken.

Haar laatste bijdrage ging naar de ontwikkeling van innovatieve apparatuur waarmee artsen tijdens een operatie direct kunnen zien of de snijranden van aangetast weefsel schoon zijn.

Bij Chantal bleek achteraf haar hele onderkaak door kanker te zijn aangetast. Omdat de snijranden meerdere keren niet schoon waren, moest ze telkens opnieuw worden geopereerd. Chantal: “Ik hoop dat dit de mensen na mij bespaard blijft.”

De opbrengst van de armbanden heeft nog een bestemming. Chantal ontdekte dat ze geen uitvaartverzekering heeft en door haar ziekte nauwelijks nog een nieuwe kan afsluiten. Daarom reserveert ze een deel van de opbrengst voor haar eigen uitvaart. Zo wil ze voorkomen dat haar familie straks naast het verdriet ook met financiële zorgen achterblijft.

De armbanden en het verhaal van Chantal spreken ook veel Bekende Nederlanders aan. Daardoor groeit haar bereik op social media snel. Chantal: “Het is mij niet om mijn bekendheid te doen, maar hoe meer mensen mijn verhaal lezen, hoe meer mensen misschien een armband kopen, des te meer kan ik bijdragen aan kankeronderzoeken.”

Dankzij de groei van AVL Armbanden, de verkoop van de armbanden en een grote bijdrage van Djops kon Chantal vorig jaar 25.000 euro doneren. In totaal heeft AVL Armbanden inmiddels 71.748 euro opgehaald voor onderzoek naar de zeldzame genafwijking en voor innovaties in de kankerzorg. Zelf kan ze nog altijd moeilijk bevatten hoeveel geld er inmiddels is ingezameld.

Tekst gaat verder onder de foto.

Chantal gaat rechtop zitten: “Dit is echt mijn werk. Ik wil ook blijven groeien, zodat ik steeds meer geld kan doneren.” Bij die groei horen ook investeringen. Er kwam een nieuwe collectie, andere kralen, nieuwe ontwerpen, een hogere kwaliteit en een vernieuwde website.

Ze zit geen moment stil en is trots op de ontwikkeling van haar armbanden. “Iedere keer wanneer ik slecht nieuws ontving over mijn gezondheid, kreeg ik weer een positief bericht over mijn armbanden. Het houdt me staande en iedere avond ga ik met een tevreden gevoel slapen.”

Chantal kiest er bewust voor om ook haar ziekteproces te delen. “Ik laat op de socials zien wat ik allemaal doormaak en meemaak. Bezoeken aan het ziekenhuis laat ik zonder filter zien. Omdat dat is waar het allemaal mee begonnen is. En dat het echte gevecht is, waar het om gaat.”

Ze laat niet alleen haar ziekenhuisbezoeken zien, maar ook de mensen achter haar behandelingen. Met zichtbaar respect spreekt ze over haar arts, haar held, dr. Van Es, in het UMC Utrecht. "Samen durven we nieuwe dingen uit te proberen. Hij kijkt niet alleen naar het weghalen van de kanker, maar ook naar hoe ik daarna verder kan leven.” Chantal vult aan: “Eigenlijk is iedereen geweldig in het UMCU!”

Tekst gaat verder onder de foto.

Na de tumor in haar onderkaak werd ook kanker vastgesteld in haar bovenkaak. Inmiddels is bovendien een plekje op haar voorhoofd weggehaald dat huidkanker bleek te zijn. Chantal: “Ik dacht toen wel even; nee, niet weer een operatie in mijn gezicht. Maar dit was de makkelijkste operatie om te doorstaan.”

Toch laat ze zich er niet door uit het veld slaan. Integendeel: het motiveert haar om door te gaan met de armbanden. “Want”, zegt Chantal, “het is niet de vraag of, maar de vraag wanneer de kanker weer terugkomt.”