Column 'De paarden stonden op stal'

 De zon stond nog lekker op het terras van Brasserie De Witte Wieven in Nunspeet. Aan een tafel voor zes zaten twee vrouwen. Met z'n tweeën. Alsof ze de rest van de tafel expres vrij hadden gehouden voor het leven.Bianca en Jolijn.
Ik liep langs, zei goedendag en kreeg meteen de vraag of ik erbij kwam zitten. Dat soort uitnodigingen sla ik zelden af. Ze waren een week op vakantie met hun paarden. De paarden stonden bij de vakantiestalling, de vrouwen zaten op het terras.

En de mannen? Die waren thuis. Ook weleens lekker. Zes jaar verschil in leeftijd, maar blijkbaar precies genoeg om elkaar te vinden in dezelfde liefde voor paarden, gezelligheid en een leven dat vooral niet te serieus moet worden genomen. Bianca is eigenaresse van een pension met zo'n veertig paarden. Daarnaast rijdt ze beroepsmatig met containers. Een vrouw die dus niet alleen over aanpakken praat, maar het ook gewoon doet. Twee jaar geleden kocht ze een loods in Oostzaan, haalde die zelf op en bouwde hem thuis weer op tot schuilstal. Paarden kunnen er dag en nacht terecht en ondertussen ligt het stro er droog.

Jolijn werkt bij Waterschap Zeeland, en zij houdt zich ook bezig met grond aankopen voor onder andere bredere sloten, aanleggen van fietspaden en het versterken van dijken. Werk waarbij je soms jaren vooruit moet kijken. En ondertussen genieten ze. Van paarden. Van elkaar. Van stappen en festivals. Van hun dochters en hun mannen, maar deze week dus even zonder die mannen en kinderen. Van een vakantie in Nunspeet, terwijl ze eigenlijk uit Westkapelle en Oostkapelle komen.n

Misschien is dat wel het mooie aan ouder worden. Je weet inmiddels dat het leven uit verplichtingen bestaat, maar je hebt ook geleerd dat je ze af en toe moet parkeren. Je hoeft niet altijd nuttig te zijn. Je mag ook gewoon aan een te grote tafel zitten wachten op je eten, met de zon op je gezicht en een vriendin naast je.

Ik vertelde dat ik af en toe columns schrijf. En zo werd een toevallige ontmoeting ineens een verhaal. Want achter die twee vrouwen op het terras bleken twee levens te zitten die veel groter waren dan het eerste 'goedendag' deed vermoeden. En terwijl de avond langzaam verderging, dacht ik:

Misschien is vakantie helemaal niet weggaan van je leven.
Misschien is vakantie even stilstaan en beseffen dat je het eigenlijk best goed voor elkaar hebt.
De paarden stonden op stal. Het eten kwam eraan. De mannen waren thuis. En Bianca en Jolijn zaten precies waar ze wilden zitten. Op het terras. In de zon.
Samen.
En soms is dat het hele verhaal.