Column 'Eigen haard is goud waard'

Thuis begint het al. De een vindt dat de boodschappen gedaan moeten worden, de ander vindt dat er nog genoeg in huis is. De was wacht, de tuin roept en ergens ligt een afstandsbediening die al drie dagen spoorloos is. Er wordt overlegd, gemopperd en soms zelfs gezucht. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed. Meestal.

Ook buitenshuis hebben we zo onze verplichtingen. De mannen die na de voetbalwedstrijd nog even in de kantine blijven hangen. Even napraten over die ene gemiste kans, de scheidsrechter die er werkelijk niets van begreep en natuurlijk over de trainer die het allemaal anders had moeten aanpakken. Dat kwartiertje wordt zomaar anderhalf uur. Thuis wordt ondertussen de koffie koud en klinkt ergens de vraag: 'Waar blijft hij nou?'

En laten we eerlijk zijn, ook aan de stamtafel in het café worden de wereldproblemen opgelost. Van de economie tot de politiek en van de buurman tot het Nederlands elftal. Geen onderwerp blijft onbesproken. Wonderlijk genoeg is er na drie rondjes nog steeds geen oplossing, maar wel een hoop gezelligheid.

En de vrouwen? Die hebben ondertussen hun eigen verhalen, afspraken en genoeg redenen om eens heerlijk met elkaar te lachen. Want ook daar wordt het leven uitgebreid besproken.

Misschien is dat wel de charme van ons bestaan. We ergeren ons weleens aan elkaar, begrijpen elkaar niet altijd en denken soms dat we het zelf allemaal beter weten.

Maar als we eerlijk zijn, zou het een saaie boel worden zonder dat alles.

Gun elkaar af en toe een beetje ruimte, een eigen verhaal en vooral een flinke dosis humor. Want uiteindelijk draait het niet om wie er gelijk heeft, maar om met wie je aan het eind van de dag nog steeds graag aan tafel zit.

En dat is misschien wel de mooiste overwinning van allemaal.