Column "Het tikken van de klok"
In het vakantiehuisje hangt een klok die ’s nachts groter wordt dan hij is. Overdag verdwijnt hij in het licht en het leven, maar zodra de wereld stilvalt, blijft alleen dat tikken over. Rustig, onverstoorbaar. Alsof elke seconde apart wordt afgeteld.
Ik heb hem weleens stilgezet. Omdat het kon. Omdat ik dacht dat de onrust daar vandaan kwam. Maar de stilte die volgde was geen oplossing, alleen een andere vorm van hetzelfde besef: het gaat door. Altijd.
De waarheid is eenvoudig en ongemakkelijk tegelijk. Je kunt het geluid dempen, maar niet de beweging. Niet de richting. De tijd loopt niet harder als je je druk maakt, en niet langzamer als je hem negeert. Hij vraagt niets en legt niets uit. Hij is er gewoon.
En misschien zit daar precies de les. Niet in het proberen te beheersen, maar in het toelaten. In het besef dat veel van wat ons bezighoudt buiten bereik ligt. Dat verzet geen grip geeft, alleen ruis.
Acceptatie is geen berusting, het is helderheid. Weten waar je invloed eindigt. En daar niet eindeloos tegenaan duwen.
Het tikken wordt dan iets anders. Geen dreiging, maar een ritme. Een herinnering dat je hier bent. Dat je dit moment meemaakt hoe gewoon ook, hoe stil ook.
Dat je nog tijd hebt.
En misschien is dat wel genoeg reden om er iets van te maken.
💬 Tip ons!
Heb jij een tip of opmerking?
Mail naar de redactie: redactie@loemedia.nl of bel 0525- 681899