Het mysterieuze geluid van een radiator die besluit een eigen leven te leiden. Of dat typische moment waarop je denkt: was de voordeur eigenlijk wel op slot?

Maar er is er nog één: kramp. Die komt niet voorzichtig binnen. Nee, kramp komt met de elegantie van een blikseminslag. Je ligt vredig te slapen en plotseling besluit een kuitspier dat hij zich moet oprollen tot iets dat verdacht veel lijkt op een compacte walnoot. Het lichaam protesteert, de ziel ook, en de eigenaar van beide schiet rechtop in bed.

Zo ook vannacht. "Ahhhh," zei ik. Dat was geen woord maar een klank, ergens tussen een stervende zeehond en een slecht gestemde accordeon. Mijn vrouw draaide zich half om. "Wat is er nou weer?"

"Kramp," wist ik uit te brengen, terwijl ik mijn been probeerde uit te leggen dat we in een beschaafd huishouden wonen en dat dit gedrag hier niet gebruikelijk is. Ze keek even naar me, slaperig maar kritisch. Toen kwam de vraag die alleen een echtgenoot kan stellen:

"Hoe kan dat nou?" Ik dacht even dat ze meeleefde. Maar nee. "Zo hard heb je toch niet gewerkt vandaag?" Dat is het moment waarop je als man in een existentiële crisis belandt. Want hoe leg je uit dat het lichaam soms dingen doet zonder overleg? Dat spieren blijkbaar een eigen agenda hebben? Dat kramp zich niets aantrekt van het feit dat je dag voornamelijk bestond uit koffie drinken, nadenken en één keer serieus opstaan om een oplader te zoeken?

Maar ik zweeg. Want discussies om vier uur 's nachts moet je niet willen winnen.

Bovendien zat ik nog midden in het herstelproces: het langzaam strekken van het been, het voorzichtig terugkeren naar een houding die lijkt op slapen, en het hopen dat de spier denkt: laat maar, ik had gewoon even een momentje.

Mijn vrouw draaide zich alweer om. "Ga maar weer slapen," zei ze. Alsof dat een knop is. Maar goed, het werd uiteindelijk weer stil. De kramp verdween. De nacht hervatte zijn werk. Alleen bleef ik nog even wakker liggen, denkend aan die opmerking. En ergens nam ik me voor dat als het morgen weer gebeurt, ik gewoon zal zeggen dat het van het harde werken komt.

Niet omdat het waar is maar omdat het toch prettig is als iemand denkt dat je er moe van wordt.