Column 'Wat wil je later worden'

Laatst sprak ik met de moeder van een meisje van twaalf. Een bijzonder slim meisje. Zo slim dat ze een klas heeft overgeslagen.Nieuwsgierig, leergierig en ze weet inmiddels al wat ze later wil worden: docent Grieks of Latijn. Ik vond het leuk om te horen.Maar eerlijk gezegd werd ik nog door iets anders geraakt. Ze rijdt al jaren bij ons paard, samen met haar vaste vriendin. Die vriendin is misschien niet het meisje dat een klas overslaat of straks met gemak moeilijke talen leert.

Zij is op een heel andere manier bijzonder: spontaan, En juist die twee meiden zijn al jaren samen op stal. Na de les gaan ze niet meteen naar huis. Ze scheppen mest, ruimen op, ze helpen mee en kletsen ondertussen over van alles en nog wat.

Daar, tussen de paarden en de kruiwagens, zijn ze gewoon twee meiden. Geen cijfers. Geen slimme kinderen. Geen verwachtingen over later. Gewoon samen. En misschien is dat wel wat ik zo waardevol vind aan een manege. Dat er ruimte is voor allerlei kinderen. Voor het slimme kind, het spontane kind, het stille kind en het kind dat overal vol enthousiasme insprin

Paarden vragen niet naar je cijfers of naar wat je later wilt worden. Ze vragen om aandacht, vertrouwen en aanwezigheid.

En misschien wanneer een mooi beroep of een indrukwekkende toekomst: dat je verschillend mag zijn en toch bij elkaar hoort. Als uitbaters van deze manege mogen wij daar trots op zijn. Van kinderen die groter worden, vriendschappen die blijven en paarden die ondertussen gewoon rustig staan te wachten.

En als ze na hun les weer eens blijven hangen om samen de mest te doen, denk ik soms: Laat ze nog maar even blijven. Want misschien is dit wel precies waar je als kind moet zijn. Niet bezig met later.

Maar gewoon, samen, hier.