Een onbekende in je achtertuin laten slapen? Voor Toke uit Hoevelaken is het heel normaal

Een slow traveller is iemand die zich bewust langzaam verplaatst, bijvoorbeeld te voet of per fiets. Toke doet niets liever dan op deze manier te reizen en stippelt haar wandelroute uit langs de tuinen waar zij kan overnachten. De tuin vindt ze via Welcome To My Garden.

Het idee is simpel: je biedt gratis je tuin aan, aan reizigers. Door de ervaringen die reizigers onderling delen ontstaat er een soort communitygevoel. “Door met je tent in iemands tuin te staan voelt het heel veilig,” zegt Toke. “Voor de host is het natuurlijk ook spannend. Zij laten iemand toe op hun terrein en offeren daarmee ook een stukje privacy op.”

Het mooiste vindt Toke dat je op plekken komt, waar normaal geen toerist komt: “Soms sta je op een postzegeltje grond, de andere keer heb je een wijds uitzicht.”

Ook de ontmoetingen onderweg zijn waardevol. Tijdens haar eerste solowandeling ontmoette ze Tony. Nog steeds heeft zij contact met de Duitser. “Twee jaar geleden hebben we in Duitsland samen oud en nieuw gevierd.”

Veel heeft Toke onderweg niet nodig. Een stoel, een tafeltje en een plek om eten te bereiden zijn vaak genoeg. Ook een douche is welkom, maar niet vanzelfsprekend. “Na een dag wandelen, wil je eigenlijk ook wel een douche, maar als dat er niet is, dan neem ik wat water voor lief.”

Hoe het met het sanitair is geregeld, blijft soms een verrassing. De ene keer staat er een ouderwetse postoel klaar, de andere keer een houten schuurtje met een campingtoilet. Soms krijg je zelfs een schopje mee voor in het bos. Toke kan erom lachen. 

Tekst gaat verder onder de foto.

Met een goede voorbereiding kom je een heel eind. Toke plant haar bezoek aan de supermarkt onderweg en weet waar ze water kan halen. In Frankrijk gaat ze daarvoor bijvoorbeeld naar het stadhuis. Ook kan ze daar vaak naar het toilet. Zo hoeft ze niet zonder voorzieningen te zitten als haar gastheer of gastvrouw nog niet thuis is.

Goede afspraken zijn belangrijk, ontdekte ze in Frankrijk. Toen ze bij een tuin aankwam, waren de eigenaren niet thuis en was er geen water beschikbaar. Ze belde aan bij een ouder huis, waar een vrouw van 83 jaar woonde. “Ze bood mij meteen twee grote flessen water aan.” Er volgde een lang gesprek. Als bedankje hing Toke de volgende ochtend een sleutelhanger met klompjes aan haar deur.

Inmiddels stelt Toke zelf haar tuin open voor reizigers. Vrienden vonden dat in het begin bijzonder. “We zijn hier wat meer wantrouwiger”, verklaart Toke. Door haar eigen ervaringen weet ze inmiddels wat ze kan verwachten. Ze maakt vooraf duidelijke afspraken over de aankomst en het gebruik van water en toilet als ze zelf nog aan het werk is.

Haar reizen hebben haar ook anders naar haar eigen leven laten kijken. “Onderweg kom je bij mensen in de tuin te staan, die misschien niet veel te besteden hebben, maar je met alle liefde een plekje aanbieden." Voor Toke is het daarom een kleine moeite om ook haar eigen tuin open te stellen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Ook in Hoevelaken ontstaan bijzondere contacten. Reizigers komen meestal in de middag aan en vertrekken de volgende ochtend weer. Toch is er soms meteen een klik. Zo ontving Toke een vrouw die op de fiets door Nederland trok, op zoek naar een plek om te wonen. Ze was gek op Tokes katten. “De dame bood aan om op de katten te passen als dat nodig was. We hebben contact gehouden en inmiddels is ze een weekend mijn kattenoppas geweest. Dat is natuurlijk uitzonderlijk, maar wel het mooie van deze community.”

Hoewel Hoevelaken niet direct aan een grote wandelroute ligt, ontving Toke in 2026 ongeveer zes gasten. Ze komen via de achtertuin binnen, waar een bordje van Welcome To My Garden hangt. Veel drukker hoeft het van haar niet te worden. “Ik werk voor de gemeente Nijkerk en daarnaast wil ik tijd hebben voor mijn familie, vakanties en voor mijn wandelingen.”

En dat wandelen? De plannen voor volgend jaar zijn er al. Deze winter gaat Toke flink trainen om samen met haar vriend verder te wandelen over de GR5. Deze langeafstandswandelroute loopt van Hoek van Holland naar Nice, onder meer door de Franse Alpen.

Toke liep eerder tot aan de Mont Blanc, maar besloot te stoppen omdat de route te zwaar werd. Juist daar ontmoette ze mensen bij wie ze mocht overnachten. Ze heeft nog steeds contact met hen en hoopt ze volgend jaar weer te zien. Ook wil ze daar de route weer oppakken.

Voor Toke maakt juist het onverwachte wandelen zo bijzonder. Je weet 's ochtends niet precies waar je 's avonds terechtkomt. Onderweg ontdek je nieuwe plekken en ontmoet je mensen die je anders nooit zou tegenkomen. Soms ontstaan daar bijzondere vriendschappen uit.

Die ervaringen en het gevoel ergens welkom te zijn, gunt ze andere reizigers ook. Daarom stelt ze haar eigen tuin open. “Ik wil iets terug doen voor al die keren dat ik bij een vreemde mijn tent mocht opzetten.”