Rein Jan Wallet brengt mensen naar hun geluksmomentje

‘Geluksmomentjes voor iedereen’, staat er op de grote witte bus die bij Rein Jan op de oprit staat. Keurig gewassen en wanneer hij de deur opendoet, laat hij zien hoe mooi schoon de bus aan de binnenkant is: “Je bent toch het visitekaartje van de organisatie. Dan moet de bus gewoon op orde zijn.” De woensdag is de vaste rijdag voor Rein Jan. Vanochtend om half 9 stapte hij in de bus om zeven mensen van huis op te halen. Onder andere uit Harderwijk komen de mensen naar ZorgErf in Putten.

Rein Jan heeft altijd een eigen bouwbedrijf gehad. Toen hij met pensioen ging besloot hij niet meer iets ‘te moeten’ en op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk. “Begrijp me niet verkeerd”, zegt Rein Jan. “Vrijwillig is niet vrijblijvend, ik doe er echt alles aan, om niet af te zeggen. Er wordt tenslotte op je gerekend.” Natuurlijk helpt Rein Jan nog af en toe op het bedrijf en helpt hij anderen met kleine klusjes. Maar er zit geen verplicht karakter meer aan.  

Stichting Welzijn Putten had de vacature voor chauffeur staan, daar had Rein Jan wel oren naar. Eenmaal daar, hoorde hij dat ze bij ZorgErf erg omhoog zaten met het vervoer van de cliënten en chauffeurs nodig hadden. “Ik kan goed met oudere mensen en mensen die een handicap hebben. In mijn werkzame leven heb ik veel mensenkennis opgedaan. Het belangrijkste is dat je flexibel bent en meebeweegt.” Dat zag Rein Jan wel zitten. De bussen zijn van Stichting Gelukkig Ouder Worden en zij zorgen er onder andere voor dat er cliënten naar ZorgErf gebracht worden.  

De stichting zegt dat de chauffeurs echte gelukskoeriers zijn, omdat ze plezier in het leven van ouderen brengen. De chauffeurs stellen mensen in staat dingen te ondernemen, die ze anders niet meer kunnen doen.  

Maar Rein Jan herhaalt keer op keer dat het werk hem zelf ook zo gelukkig maakt. Met een hele grote glimlach: “Waarom ik dit doe? Ten eerste omdat ik hoop dat iemand dit voor mij ook gaat doen, wanneer ik het nodig heb. En ten tweede, omdat ik het zo enorm naar mijn zin heb. Het is echt zo leuk om te doen."

“Je bouwt ook echt een band op met de cliënten”, aldus Rein Jan. Rein Jan legt uit dat als je het werk goed doet, ze ontspannen van A naar B brengt, dat de mensen je toch wel gaan herkennen, ondanks dat ze alles van het heden ‘kwijt’ zijn.  

“Zo leuk”, vervolgt Rein Jan, “Ik heb een man op mijn route gehad en hij heeft altijd snoepjes mee. Ik haal hem niet meer op, maar als ik hem bij ZorgErf tegen kom, dan komt hij mij altijd een snoepje brengen. De beste man heeft altijd op zo’n ouderwetse stoomwals gewerkt en dan vraag ik wat er gebeurt als de ‘manometer op stoom’ staat. Nou dan gaat hij vanzelf praten.” 

Rein Jan heeft nog nooit een boze passagier gehad in zijn bus. Volgens hem is dat de kunst van flexibel zijn en meebewegen. Dat heeft hij geleerd toen zijn moeder dementie kreeg. Rein Jan ging op vaste dagen een bakje koffie doen bij haar in het verzorgingstehuis.  

Rein Jan: “Jong, breng mie nu maar naar hus, zei ze dan. Dan reed ik met haar een rondje door het gebouw en bracht haar weer naar haar kamer en dan zei ik: Zo u bent weer thuis!” Het is de kunst van er niet tegenin gaan en voorkomen dat ze in de war raken.  

En humor is heel belangrijk. Rein Jan moet er zelf alweer om lachen: “Ik heb dan een vrouw die altijd een loodzware tas meesjouwt. Ik weet niet wat erin zit. Maar als ze dan instapt, dan stel ik haar voor om haar ‘vermogen’ even vast te houden, zodat ze zich goed kan vasthouden aan de leuning. Ze moet dan altijd even lachen.” Door zo met mensen om te gaan, krijgt Rein Jan het ook voor elkaar dat ze voor even de tas loslaten en met een glimlach de bus in stappen.  

Rein Jan doet meer dan alleen op woensdag met de bus op pad gaan. Soms gaat het vrijwilligerswerk nog een stap verder. Zo heeft hij met een mevrouw een ‘laatste wens’ vervuld. Die mevrouw wilde nog een keer de zee zien en zo gingen ze naar Zandvoort.  

Dat klinkt eenvoudig, maar zo’n uitstapje vraagt de nodige voorbereiding. De rolstoel moest mee, de grote bus moest ergens geparkeerd worden en alles moet goed vastzitten. Rein Jan: “Van tevoren had ik er allemaal over nagedacht.” 

Eenmaal op weg naar het strand ontdekte Rein Jan dat een van de banden van de speciale strandrolstoel op de rem stond. “Ik dacht al: wat loopt dat ding verschrikkelijk zwaar.” Gelukkig is Rein Jan handig en had hij snel door wat er aan de hand was.  

Uiteindelijk kwamen ze soepeltjes aan bij de zee en mevrouw kon bijna met haar voeten in het water. “Ze was dolgelukkig”, vertelt Rein Jan. En dan verschijnt die grote glimlach weer. “En dan ben ik dat natuurlijk ook.” 

“Kom!”, zegt Rein Jan resoluut. “We gaan foto’s maken, dat hoort er natuurlijk bij!” Het raampje van de bus gaat open en de muziek gaat hard aan. Rein Jan: “Dat doe ik ook als ik met mensen in de bus zit hoor! Dan hoor ik een oud nummer en dan zingen we met z’n allen gezellig mee!” Rein Jan komt tot de conclusie dat het rijden als gelukskoerier niet alleen maar een hobby is, maar ook zijn passie: “Ja, ik word hier echt heel gelukkig van!”