De zon scheen alsof ze wist dat dit geen gewone middag zou worden. Midden op straat een reanimatie het leven dat zich ineens van zijn rauwe kant laat zien. Even stil, even slikken. En dan toch weer door, want zo gaat dat. Het leven wacht niet, maar loopt gewoon met je mee.

In de winkel vonden we niet wat we zochten. Natuurlijk niet. Maar wel twee volle tassen later stonden we weer buiten. Je kent dat wel: "even dit" en "even dat", en voor je het weet heb je meer verhalen dan boodschappen verzameld. Overal bekenden. Praatjes die nergens over gaan en ondertussen precies raken waar het om draait.

Een ijsje toe, een bakkie erbij. Nog meer bekenden, nog meer gesprekken. Nog meer lachen. Het soort momenten dat je niet plant, maar dat achteraf goud waard blijkt. En dan die supermarkt drie keer iets omruilen omdat het toch goedkoper kon. De kassière die er nog bleek te zijn, tot grote verbazing van mijn vrouw. "Werk jij hier nog?" Alsof zij net zo goed onderdeel is van ons verhaal.

Tweeënhalf uur later. Moe, voldaan, en rijker dan toen we vertrokken. Want dit is geen dooie boel. Dit is leven. Rommelig, onverwacht, warm en vol humor.

En als je er later op terugkijkt, besef je: wat een rijkdom. Gewoon samen. Gewoon een vrijdagmiddag in Nunspeet. Gewoon alles.