Zes graven, zes gezichten: tijdens Poppy Day in Nunspeet worden ze niet vergeten

Belangstellenden krijgen een klaproos opgespeld. In de verte klinken de doedelzakken van de Seaforth Highlanders uit Voorthuizen. Indrukwekkend begeleiden ze de aanwezigen naar de Britse oorlogsgraven. Onderweg staan ze stil bij het graf van Gerrit Hagen, de eerste man uit Nunspeet die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwam. Daarna verzamelen ze zich bij de cenotaaf, gemaakt van de propeller van een neergestort Engels vliegtuig.

Marja de Bolster legt uit waarom de klaproos symbool staat voor Poppy Day. "Op de slagvelden van Vlaanderen en Noord-Frankrijk hadden bommen de aarde omgewoeld. Juist daar kwamen tijdens de Eerste Wereldoorlog rode klaprozen tot bloei. Ze groeiden tussen het prikkeldraad en op de graven van gesneuvelde soldaten."

Burgemeester Céline Blom benadrukt in haar toespraak het belang van herdenken. Ze is blij dat er zoveel kinderen aanwezig zijn. Ook denkt ze aan kinderen die vandaag in oorlog leven. “Kinderen groeien op zonder de zekerheid van vrede die voor velen van ons zo vanzelfsprekend lijkt.”

Ook haalt ze de herdenking van 31 oktober bij het Verscholen Dorp in Vierhouten aan. Daar stond ze stil bij de Joodse onderduikers. “Het begon met woorden, met vooroordelen, met het aanwijzen van een groep mensen als anders, als minderwaardig en als ongewenst.” Ze roept de aanwezigen op zich uit te spreken wanneer iemand vanwege afkomst, geloof of identiteit wordt weggezet. “Het vraagt moed om niet weg te kijken maar op te staan voor elkaar.”

“Het is een eer dat ik hier ben met jullie in Nunspeet vandaag.” Keith Allen van de Britse ambassade begroet de aanwezigen in het Nederlands en spreekt daarna Engels. Hij vertelt dat Nunspeet voor zijn familie al jaren een beetje als thuis voelt. Dat maakt deze herdenking bijzonder.

Vooral de foto's bij de graven van de zes Britse vliegers raken hem. “We see the pictures, we see the faces behind the graves.” De namen op de grafstenen krijgen zo een gezicht. Allen bedankt ook de aanwezige kinderen. Zij zijn het, zegt Allen, die de herinnering aan deze mannen verder zullen dragen.

“Een belofte dat wij de namen van hen die vielen niet vergeten”, zegt Marja de Bolster. Eén voor één leest ze de namen van de zes Britse vliegers voor. Bij het monument worden kransen gelegd. Dan klinkt de taptoe en volgt een minuut stilte.

Na die stilte speelt Harmonie Nunspeet het Britse volkslied, gevolgd door het eerste couplet van het Wilhelmus. De zes mannen die hier rusten, kwamen uit Groot-Brittannië. In Nunspeet worden hun namen nog altijd hardop uitgesproken.